Η ταφή και η καύση

Η ταφή και η καύση κατά την αρχαιότητα

Οι Έλλην Πελασγοί αποτέφρωναν τους νεκρούς τους και δεν τους έθαβαν. Αυτό αποδεικνύεται μέσα από μύθους αλλά και μέσα από κείμενα της ίδιας της Αττικής. Ένα παράδειγμα είναι η Ιλιάδα και η Οδύσσεια, όπου εκεί έχουμε ουκ ολίγες αναφορές περί της καύσεως των νεκρών. Αντιστοίχως ο Λουκιανός αναφέρει ότι τα έθιμα της ταφής διαφέρουν κατά έθνη. Ο Έλληνας, αναφέρει, καίει τον νεκρό, ο Πέρσης θάβει, ο Ινδός τον περιχρείει με υαλώδη ύλη, ο Σκύθης τον τρώει και ο Αιγύπτιος τον βαλσαμώνει. Αλλά και ο Πλούταρχος αναφέρει ότι ο Νομοθέτης της Σπάρτης Λυκούργος, μετά την δημιουργία των νόμων στην πόλη πήγε στην Κρήτη, όπου και πέθανε. Αναφέρει λοιπόν ότι οι φίλοι του μετά τον θάνατό του έκαυσαν το σώμα του και διασκόρπισαν την στάχτη στην θάλασσα. Αυτά είναι ελάχιστα δείγματα από αυτά που εκδίδει η ίδια η Αττική.

Δεν υπάρχει καμμία μαρτυρία πως οι Έλλην Πελασγοί έθαβαν σε τάφους τους νεκρούς τους και αυτό είναι απόλυτο. Αντιθέτως εκείνοι που έθαβαν και θάβουν σε τάφους και μουμιοποιούν τους νεκρούς τους είναι οι Εβραίοι (Άτλαντες). Η πρώτη ιστορική μαρτυρία περί της καύσεως των νεκρών συναντάται μετά την άλωση της Τροίας από τον Όμηρο, όμως λαμβάνοντας υπόψην το γεγονός πως όλα τα αρχαία κείμενα αλλάχτηκαν, άλλα καταστράφηκαν, άλλα ξαναγράφτηκαν, αντιλαμβάνεστε πόσα ακόμη παραδείγματα θα σας παραθέταμε για την νωρίτερη εποχή από αυτή της Τροίας. Για πολύ καιρό μάλιστα επικρατούσε η άποψη εκ των ιστορικών και αρχαιολόγων, με βάση τα Ομηρικά ποιήματα, ότι η αποτέφρωση ήταν η καθιερωμένη επιτάφια διαδικασία για τους Έλληνες, που εφαρμοζόταν κανονικά ακόμη και αποκλειστικά, στην πιο παλιά ελληνική κοινωνία.

Τα κείμενα της Εκκλησίας αναφέρουν ότι οι Εβραίοι (αντίθετοι πάντα προς τους Έλλην αλλά και βέβηλοι) χρησιμοποίησαν την καύση ζωντανών ανθρώπων ως τιμωρία προς αυτούς, και όχι ως επιτάφια διαδικασία.

Παραθέτουμε 2 σχετικά παραδείγματα εξ αυτών:

1. «Ος άν λάβη γυναίκα και την μητέρα αυτής, ανόμημα εστίν, εν πυρί κατακαύσουσιν αυτόν και αυτάς.» (Παλαιά Διαθήκη, Λευιτικό κ14)

2. «Εάν θυγατήρ ανθρώπου ιερέως βεβηλωθεί του εκπορνεύσαι, το όνομα του πατρός αυτής αυτή βεβηλοί, επί πυρός κατακαυθήσεται.» (Παλαιά Διαθήκη, Λευιτικό κ14)

Το τελετουργικό έθιμο της ταφής έφεραν στην αρχαία Ελλάδα (όπου και καθιερώθηκε πλέον μόνιμο εκ της εκκλησίας) οι Άτλαντες (Εβραίοι). Ξεκίνησε με τάφους μεμονωμένους, άλλους θολωτούς, άλλους πυραμοειδείς, άλλους υπό της γης, καταλήγοντας στην μυκηναϊκή εποχή, ίσως και νωρίτερα, να δημιουργούν νεκροπόλεις που φιλοξενούσαν νεκρούς βασιλιάδες και ιεράρχες. Τέτοιες νεκροπόλεις υπάρχουν στις Μυκήνες με τους τάφους των βασιλιάδων, αλλά και στην Αίγυπτο στο περίφημο σύμπλεγμα των τάφων των βασιλέων.

Στην Αθήνα και Θεσσαλονίκη αλλά και σε άλλα μέρη της Βορείου Ελλάδος, ανακαλύφθηκαν εβραϊκά νεκροταφεία από την αρχαιότητα. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το εβραϊκό νεκροταφείο στο κέντρο της Αθήνας (εκτός του Κεραμεικού), το οποίο ανακαλύφθηκε με τις εργασίες του μετρό. Το νεκροταφείο βρισκόταν εκεί που είναι τώρα η στάση μετρό Πανεπιστήμιο, και ως δια μαγείας εξαφανίστηκε, ούτε λόγος για αυτό. Για τους άπιστους και τους αμφισβητίες τους πληροφορούμε πως έχουμε φωτογραφικό υλικό από το εν λόγω νεκροταφείο, όπως και για άλλα τέτοια νεκροταφεία Εβραίων από την αρχαιότητα.

Οι Άτλαντες (Δωδωναίοι, Θεσσαλείς, κοινώς οι Εβραίοι) ανέπτυξαν και εμπράκτως πολύ ιδιαίτερες σχέσεις με τον θάνατο. Ξεκίνησαν μέσω τελετών την προσπάθεια επικοινωνίας με τους νεκρούς, και αυτό το σκοπό εξυπηρετούσαν τα νεκρομαντεία τους. Σε πολλούς μύθους μάλιστα της Αττικής, οι νεκροί τους ζητούσαν φόρο τιμής αίματος ώστε να το πιούνε, για να δώσουνε μια προφητεία ή συμβουλή προς τους ζωντανούς. Ας μην ξεχνάμε πως οι θεοί των Εβραίων είναι οι θεοί του θανάτου όπως ο Άδης, η Ήρα σύζυγος του Άδη και βασίλισσα του κάτω κόσμου, ο Δίας και λοιπά.

Οι τάφοι των Ατλάντων περιέκλειαν όλα όσα πίστευαν οι ίδιοι πως θα χρειαστεί ένας νεκρός στον κάτω κόσμο. Μαζί με τον νεκρό τοποθετούσαν οτιδήποτε προσωπικό αντικείμενο είχε σε χρυσό, νομίσματα, θησαυρούς, και αν επρόκειτω πιο σπάνια για κάποιο πολεμιστή, τότε τοποθετούσαν μαζί μεταξύ άλλων ασπίδες, κράνη, θώρακες. Αυτή ήταν και είναι η αντίληψη και ιδεολογία των Εβραίων, πάνω από όλα λάτρευαν και λατρεύουν χρυσάφια και υλικά ανούσια αγαθά, πιστεύοντας πως θα τους είναι χρήσιμα ακόμη και μετά θάνατον. Οι Έλλην Πελασγοί αντιθέτως λάτρευαν και λατρεύουν το πνεύμα και την δύναμη αυτού, καθότι γνώριζαν και γνωρίζουν πως μέσα στην ελληνική ψυχή κατοικεί ο πατήρ και θεός τους Ζεύς.

Οι Ελευσίνιοι έδειξαν τις σαφείς προθέσεις τους καθώς και το ποιοί είναι μέσω των βλάσφημων και ανίερων ελευσινίων μυστηρίων, κατά τα οποία αποδίδανε τιμές στους χθόνιους θεούς τους και εν συνεχεία εν μέσω μέθης και παραισθήσεων διαπράττανε όργια και αιμομιξίες. Οι Ελευσίνιοι ήταν εκείνοι που πρώτοι μουμιοποίησαν νεκρό. Κατά την αποικιοκράτησή τους στην Αίγυπτο, η μουμιοποίηση έγινε καθιερωμένο ταφικό έθιμο. Προσκολλημένοι από τότε στην λατρεία της σάρκας, αρνήθηκαν το πνεύμα και έριξαν όλα τους τα βάρη στο πώς να διατηρήσουν την σάρκα ανέπαφη από τη σύψη και την οριστική καταστροφή της. Ίσως έτσι νόμιζαν πως νικούν τον θάνατο, μα απέτυχαν. Τον θάνατο δεν μπορούν να τον νικήσουν οι υιοί του σκότους και του θανάτου, αλλά οι υιοί της ζωής και του φωτός, όπως τους το απέδειξαν περίτρανα τόσοι και τόσοι Έλλην, όπως τους το απέδειξε και ο Έλλην Ιάσωνας (εβραϊστή Ιησούς).

Οι Νεκροπόλεις

Εβραϊκές Νεκροπόλεις υπάρχουν πολλές ανά τον αρχαίο κόσμο, αλλά εμείς θα επικεντρωθούμε στις νεκροπόλεις της Αιγύπτου και στους βασιλικούς τάφους των Μυκηνών. Όπως είπαμε οι νεκροπόλεις κύριο σκοπό είχαν να φιλοξενήσουν τους νεκρούς βασιλείς και βασίλισσες. Χαρακτηριστικό τους είναι τα μεγάλα και επιβλητικά κτίρια, άλλοτε με πυραμοειδή κορυφή ή πυραμοειδή πύλη (99% παρατηρείται σχήμα πυραμίδας σε πύλη και κτίσμα) και άλλοτε σε σχήμα θόλου, όπως χαρακτηριστικά είναι και τα τείχη των νεκροπόλεων από ογκόλιθους. Η επιβλητική πύλη των τάφων συμβολίζει την πύλη του Άδη, δηλαδή την Πύλη προς τον κόσμο των νεκρών, οι ογκόλιθοι και το συνολικό κτίσμα δε, αντιπροσωπεύει την κατοικία του νεκρού στον κάτω κόσμο. Για το λόγο αυτό τοποθετούσαν μαζί χρυσάφια και άλλα είδη μαζί με τον νεκρό, ώστε να τα χρησιμοποιήσει μετά θάνατον, όπως τα χρησιμοποιούσε εν ζωή.

Η Νεκρόπολη των Μυκηνών

Κατά τη μυθολογία, την πόλη ίδρυσε ο Περσέας, γιος του Δία και της Δανάης. Ήταν οχυρωμένη με ισχυρό τείχος, που ονομαζόταν κυκλώπειο και σώζεται ως σήμερα. Στις Μυκήνες την Νεκρόπολη συνθέτουν οι δυο ταφικοί βασιλικοί περίβολοι Α και Β που περιέκλειαν σημαντικό νεκροταφείο, από του οποίου την ανασκαφή (λακκοειδείς τάφοι) προέρχεται ο μεγαλύτερος όγκος των ευρημάτων (τα περισσότερα είναι χρυσά), ο θησαυρός του Ατρέα (θολωτός τάφος) και ο θολωτός τάφος της Κλυταιμνήστρας.

Οι τάφοι των Μυκηνών παρουσιάζονται υπό τρεις διαφορετικούς τύπους: τους λακκοειδείς, που είναι οι απλούστεροι, τους θαλαμοειδείς και τους θολωτούς, που είναι οι τάφοι βασιλέων, δυναστών και αρχόντων. Για τους Μυκηναίους όπως ήταν η συνήθης πρακτική, ο τάφος δεν στέγαζε ένα μόνο νεκρό αλλά ήταν οικογενειακός. Αγγεία μερικά από τα οποία θα περιείχαν προσφορές τροφών και ποτών, όπλα, κοσμήματα και χρυσάφι συνόδευαν τους νεκρούς, οι οποίοι κείτονταν στο δάπεδο του θαλάμου. Οι Μυκηναίοι είχαν μια συγκεκριμένη τακτική όσον αφορά την ταφή, σύμφωνα με την οποία άνοιγαν τον τάφο κάθε φορά που τον χρειαζόντουσαν, παραμέριζαν τις προηγούμενες ταφές και τα κτερίσματά τους, και μετά από πυρές απολύμανσης και εξαγνισμού, εναπόθεταν κάποιον άλλο Μυκηναίο νεκρό για να αναπαυθεί. Ακριβώς το ίδιο κάνει σήμερα η Ορθόδοξη Εκκλησία με την τακτική της εκταφής.

Αριστερά: ο θησαυρός του Ατρέα ή κατακόμβη του Αγαμέμνονος (θολωτός τάφος) στις Μυκήνες και δεξιά: ο τάφος της Κλυταιμνήστρας. Από κάτω: σύμβολο των Ιλλουμινάτι, που είναι πανομοιότυπο με αυτό της πύλης των τάφων.

Στον ταφικό κύκλο Α των Μυκηνών βρέθηκαν συνολικά πέντε χρυσές προσωπίδες, τρεις στον τάφο IV και δύο στον V, αν και οι βασιλικοί νεκροί ήταν επτά άνδρες, οκτώ γυναίκες και δύο βρέφη. Ο συσχετισμός των χρυσών προσωπείων των Μυκηνών με τα χρυσά προσωπεία των μουμιών στην Αίγυπτο, καθώς και τα χρυσάφια που πλαισιώνουν τον νεκρό και στις δύο εκδοχές, είναι άμεσος.

Αριστερά: Η χρυσή προσωπίδα του Αγαμέμνονα από τις Μυκήνες

Δεξιά: Η χρυσή μάσκα του Φαραώ Τουταγχαμών

Οι Μυκήνες είναι γνωστές για το πολύ χρυσάφι τους το οποίο βρέθηκε κατά τη διάρκεια ανασκαφής, από τον Εβραίο Σλήμαν. Οι Αιγύπτιοι είχαν φιλικές σχέσεις με τους βασιλιάδες των Μυκηνών (ήταν άλλωστε Ελευσίνιοι) και πολλοί είναι αυτοί που υποστηρίζουν, ότι το χρυσάφι που βρέθηκε στην πόλη, προερχόταν από την Αίγυπτο ή και το αντίστροφο. Χαρακτηριστική είναι και η πύλη με τους λέοντες, που οδηγούσε στην ακρόπολη των Μυκηνών και στο ενδότερο βασίλειο. Οι λέοντες όπως έχουμε ξαναπεί είναι σύμβολο των Εβραίων και των Ελευσινίων, καθώς δε, έχουνε βρεθεί αναπαραστάσεις των χθόνιων θεών τους όπως η Αστάρτη (Αθηνά) να φέρουνε τους λέοντες επάνω τους. Επίσης οι λέοντες χρησιμοποιούνται εώς σήμερα ως σύμβολο από χθόνιες οργανώσεις, όπως οι Μασώνοι και οι Ιλλουμινάτι, και δεν έχουνε ουδεμία σχέση με τους Έλλην Πελασγούς.

Η Πύλη των Λεόντων στις Μυκήνες

Οι νεκροπόλεις της Αιγύπτου

Αντιστοίχως με την Νεκρόπολη των Μυκηνών, οι νεκροπόλεις της Αιγύπτου φιλοξενούν βασιλικά πρόσωπα. Εδώ χαρακτηριστικές είναι οι τεράστιες πυραμίδες και οι ογκόλιθοι, αλλά και οι τεράστιες Σφίγγες, οι δαίμονες και προστάτες των νεκρών. Λέγεται πως κάποιες πυραμίδες χτίστηκαν αφού μελετήθηκε το αρχιτεκτονικό σχέδιο ώστε να περιλαμβάνει εσωτερικό λαβύρινθο, και ο λόγος ήταν για να μην βρει κανείς την αίθουσα που βρισκόταν η μούμια. Λένε μάλιστα πως αμέσως μετά την αποπεράτωση των νεοτέρων πυραμίδων, ο αρχιτέκτονας έπρεπε να πεθάνει ώστε να μην γνωρίζει κανείς τα σχέδια του λαβυρίνθου. Πολλοί τάφοι Φαραώ, αναγράφουνε πάνω από την πύλη της αιθούσης κάποιο είδος κατάρας προς τους αρχαιοκάπηλους και βέβηλους. Αυτό φυσικά δεν έγινε γιατί η μούμια θα ξυπνήσει αν εισέλθει κάποιος, αλλά το κάνανε προς εκφοβισμό για να μην τολμήσει κανείς να κλέψει τα χρυσάφια που συνόδευαν τον νεκρό. Και οι Εβραίοι έχουν το χρυσάφι για θεό τους.

Οι πυραμίδες από την Νεκρόπολη της Γκίζας, και η Σφίγγα (δαίμονας),

επίσης στην ίδια Νεκρόπολη προστάτης των νεκρών Φαραώ.

Όπως είπαμε οι πρώτοι που μουμιοποίησαν νεκρό σώμα ήταν οι Ελευσίνιοι. Κατά την αποικειοκράτησή τους στην Αίγυπτο το τελετουργικό αυτό ταφής πήρε μεγάλες διαστάσεις. Μαζί με τον νεκρό Φαραώ (το όνομα σημαίνει «Ω φωτεινέ Ρα»), θάβανε ζωντανή και την γυναίκα του, ώστε να τον συνοδέψει στον άλλο κόσμο. Την παράνοιά αυτή των Εβραίων με τον υλισμό και τη σάρκα την συναντάμε πολλάκις σήμερα. Ως ψυχασθενείς προσπαθούν μέσω της επιστήμης να διατηρούν τη σάρκα αναλλοίωτη στο πέρασμα του χρόνου, μέσω της πλαστικής χειρουργικής και της τοποθέτησης του ζωντανού σώματος σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες. Ακόμη και σήμερα μουμιοποιούν και ταρριχεύουν τους νεκρούς τους, όπως κάνανε και με τον Εβραίο Χριστόδουλο.

Η νεκρόπολη των Θηβών στην Αίγυπτο, πόλη του θεού Άμμων Ρα (θεός του θανάτου, ο Δίας).

Οι Έλλην Πελασγοί δίδαξαν και πολλοί λίγοι κατάλαβαν, πως όταν έχεις φωτεινή και υγιή ψυχή, τότε και η σάρκα σου θα είναι υγιής. Νούς υγιής εν σώματι υγιή. Ας τους θυμίσουμε τα λόγια του Σωκράτη «Κανείς Έλλην δεν γερνάει» και ας καταλάβουν πως ό,τι και να κάνουν δεν πρόκειται να νικήσουν το γήρας και τον θάνατο, καθότι είναι υιοί του θανάτου και μόνο αυτόν γνωρίζουν.

Τάφος σε κατακόμβες από τη Νεκρόπολη της Αλεξάνδρειας. Διακρίνονται καθαρά τα σύμβολα των Ελευσίνιων όπως ο Όφις, καθώς και η ασπίδα της Αθηνάς με τη Μέδουσα ή τον θεό Ήλιο των Εβραίων, Άμμων Ρα ή Δίας ή Εωσφόρος.

Ιδού μετά από όλα αυτά πως συνδέονται οι πυραμίδες και οι τάφοι με τους Άτλαντες Ελευσίνιους.

Αριστερά: Ο παντεπόπτης οφθαλμός των Εβραίων μέσα στον ήλιο (Άμμων Ρα ή Δίας) στην κορυφή πυραμίδας. Δεξιά: Η εβραϊκή ακρόπολη των Αθηνών μέσα στο εβραϊκό σύμβολο της πυραμίδας και του ήλιου.

Ο τρόπος ταφής των Εβραίων Ραβίνων και των αρχιεπισκόπων

Οι Εβραίοι Ραβίνοι είναι αποδεδειγμένο πως θάβονται κάθετα στο έδαφος και καθιστοί ως σε θρόνο. Ταρριχεύονται και μαζί φέρουνε όλα τα χρυσάφια τους, καθώς επίσης κρατούν και σκήπτρο. Τους νεκρούς Ραβίνους, καθότι ιεράρχες, τους θάβουν σε μέρος ειδικά για αυτούς, θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε σύγχρονη νεκρόπολη. Ακριβώς το ίδιο ισχύει για τους ορθόδοξους αρχιεπισκόπους και πατριάρχες της Εκκλησίας. Υπάρχουν ειδικά διαμορφωμένοι χώροι κυρίως σε μεγάλες πλατείες έξω από εκκλησίες, μοναστήρια, αλλά και μέσα σε νεκροταφεία, που εκεί θάβονται αποκλειστικά αυτοί, με χρυσάφια, άμφια και τα συναφή.

image_0_0_1_10

Ας παραλληλήσουμε τώρα τα παραπάνω με την φωτογραφία από μια τυχαία νεκρόπολη της Αιγύπτου. Επιλέξαμε την νεκρόπολη των Θηβών (είναι τυχαία άραγε η ονομασία Θήβα που παραπέμπει στην Θήβα της Αττικής;). Όπως βλέπετε στην παραπάνω φωτογραφία τα αγάλματα αυτά αντιπροσωπεύουν τους νεκρούς ιεράρχες ή Φαραώ, όπου όπως είπαμε Φαραώ σημαίνει «Ω φωτεινέ Ρα», δηλαδή «Ο πεφωτισμένος Ρα (Δίας, Εωσφόρος)».

Οι Ελευσίνιοι καθότι Εβραίοι Άτλαντες διατήρησαν ακριβώς τα ίδια έθιμα με σήμερα στον τρόπο ταφής. Έτσι βλέπουμε να είναι τα αγάλματα καθιστά σε θρόνο αντιπροσωπεύοντας τους νεκρούς ραβίνους, να κρατούν ως βασιλείς σκήπτρα και φορώντας στέμμα, καθισμένοι επάνω στα χρυσάφια (χρυσά κτερίσματα των τάφων). Μήπως έχετε αντίρρηση Ελευσίνιοι και Εβραίοι ειδήμονες;

H Βεργίνα

Όπως έχουμε αναφέρει ξανά σε άλλο κείμενό μας, η Πέλλα ήτο πελασγική πόλη, όπου στη συνέχεια αφού οι Έλλην Πελασγοί διώχθηκαν, αποικήθηκε από Εβραίους. Οι αρχαιολόγοι επιμένουν πως τα κτίσματα που βρέθηκαν στην Βεργίνα είναι βασιλικοί τάφοι και μάλιστα ο ένας ανήκει στον Φίλιππο Β’, πατέρα του Αλεξάνδρου. Άσχετα παράσιτα για μία ακόμη φορά σας πληροφορούμε πως ο Φίλιππος και ο Αλέξανδρος ήταν Έλλην Πελασγοί εκ της Πελοποννήσου και Κύπρου, και ουδεμία σχέση έχουνε με τα χρυσάφια σας, την Βόρειο Ελλάδα σας και τους τάφους σας. Έχετε αναρωτηθεί μήπως για ποιό λόγο δεν έχετε βρει ούτε έναν τάφο Έλλην Πελασγού με ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ, όπως το όνομά του αναγραφόμενο επ’ αυτού; Το μόνο που έχετε να παρουσιάσετε, και στην προκειμένη περίπτωση στη Βεργίνα, είναι χρυσάφια, λάρνακες και αίθουσες χωρίς δείγμα οστών. Ονομάσατε τη μία αίθουσα «τάφο του Φιλίππου». Θα θέλαμε πολύ να μας παρουσιάσετε το όνομα του Φιλίππου πάνω σε αυτό που αποκαλείτε τάφο, ή κάτι τελοσπάντων που να δικαιώνει τον ισχυρισμό σας, αλλά ξέρετε πολύ καλά πως αυτό δεν μπορείτε να το κάνετε διότι όχι μόνο δεν αναγράφει τίποτα το κτίσμα, αλλά ούτε καν μπορείτε να αποδείξετε πως πρόκειται περί τάφου.

Τα χρυσάφια που βρήκατε, μήπως δεν γνωρίζετε σε ποιούς ανήκουν; Μήπως δεν γνωρίζετε πως οι Έλλην Πελασγοί δεν έχουν σχέση με τα ανούσια χρυσάφια σας; Μήπως δεν γνωρίζετε πως όλα αυτά ανήκουν και άνηκαν στους Άτλαντες Εβραίους;

Ο Ήλιος της Βεργίνας και των Εβραίων

Πάνω σε χρυσή λάρνακα στην Βεργίνα εβρέθησε σκαλισμένος ένας 16άκτινος ήλιος. Από τότε αυτός ο ήλιος κατά ένα περίεργο λόγο έγινε το σύμβολο των Μακεδόνων (αλήθεια, για ποιά Μακεδονία μιλάτε;). Εμείς θα σας αποδείξουμε πως όχι μόνο αυτός ο ήλιος δεν έχει καμία σχέση με τους Έλλην, καθότι δεν ανήκει στα ιερά σύμβολά τους, αλλά και πως ανήκει καθόλα στους Εβραίους και είναι ο ίδιος ακριβώς ήλιος με αυτόν των Ιλλουμινάτι στην κορυφή της πυραμίδας.

Η φωτογραφία είναι από εβραϊκό νεκροταφείο.

Προσέξτε τον 16άκτινο ήλιο πάνω αριστερά.

Τον Ήλιο τον λάτρευαν και τον λατρεύουν ως θεό οι Εβραίοι εκ της αρχαιότητος. Ο ήλιος της Βεργίνας ο επονομαζόμενος, δεν απεικονίζει τίποτα άλλο παρά τον θεό τους Άμμων Ρα ή Δία ή Ωρίωνα ή Εωσφόρο ή Απολλύων ή Ασταρώθ. Θα τον συναντήσετε άπειρες φορές στην κορυφή πυραμίδας ως σύμβολο, άλλοτε ως μάτι κλεισμένο μέσα σε ήλιο και άλλοτε ως 16άκτινο ήλιο όπως στην παραπάνω φωτογραφία από εβραϊκό νεκροταφείο.

Αριστερά: βιβλίο της εβραϊκής οργάνωσης των Σούφι που φέρει τον 16άκτινο ήλιο.

Δεξιά: σύμβολο των αλχημιστών Εβραίων όπου διακρίνεται καθαρά ο 16άκτινος ήλιος.

Οι ηλιθιότητες περί Βεργίνας

Οι άσχετοι αρχαιολόγοι γράφουνε και λένε περί των «τάφων» της Βεργίνας:

«Ήταν αδύνατο να φαντασθούμε αυτό που είδαμε, τα καμένα οστά που πλύθηκαν και τυλίχθηκαν σε πορφυρό ύφασμα ολοκάθαρο, με προσοχή τοποθετημένα».

(ΣΗΜ: Ένα περίεργο πράγμα, εμείς πώς είχαμε την εντύπωση κύριοι επιστήμονες, ότι τα κόκκαλα καίγονται και μετά την καύση μένουν μόνο στάχτες; Περίεργο ε;)

«Το πρώτο μακεδονικό σιδερένιο κράνος και η χρυσελεφάντινη τελετουργική ασπίδα (χρειάστηκαν πέντε χρόνια για την αποκατάστασή της), το μοναδικό αυτό αριστούργημα τέχνης του 4ου π.Χ. αιώνα, αποκαλύπτουν ότι μόνο σε βασιλιά που αγαπούσε τα όπλα μπορούσαν να τεθούν εις τον τάφον του και αυτός ήτο ο Φίλιππος Β'».

(ΣΗΜ: Αποδείξτε με χειροπιαστά επιχειρήματα ότι ο «τάφος» ανήκει στον Φίλιππο. Μπορείτε να μας παρουσιάσετε μήπως κάποιο όνομα που αναγράφεται πάνω στο κτίσμα; Ή μήπως λέτε ό,τι μπούρδα και όνομα σας κατέβει;)

«Εις τον τάφον ευρέθησαν ένα θαυμάσιο σουρωτήρι με το όνομα ΜΑΧΑΤΑ, που ήτο ιστορικό πρόσωπο (γυναικαδελφός του Φιλίππου Β'), ελεφαντοστέινα κεφαλάκια Φιλίππου, Αλεξάνδρου, Ολυμπιάδος (μινιατούρες αντιστοίχων αγαλμάτων του Φιλιππείου της Ολυμπίας, καθώς και σκεύη, δόρατα και άλλα αντικείμενα».

(ΣΗΜ: Ενδιαφέρον, μήπως βρήκατε και τίποτα κατσαρόλες ή τηγάνια μαζί με τα σουρωτήρια; Μήπως έχετε δει ποτέ τον Αλέξανδρο ή τον Φίλιππο και καταλάβατε από τα αγαλματάκια ότι είναι αυτοί; Ούτε τους έχετε δει και ούτε και πρόκειται να τους δείτε, κύριοι.)

«Η ταυτότητα του τάφου ως τάφου του Φιλίππου Β' επιβεβαιώθηκε και από ανθρωπολογική εξέταση των οστών της μεγάλης λάρνακος. Τρεις άγγλοι επιστήμονες (ανθρωπολόγοι - ανατόμοι), οι J. Masgrave (Πανεπιστημίου Μπρίστολ), R. Neave (Πανεπιστημίου Μάντσεστερ) και Α. Prage (Μουσείου Μάντσεστερ), ειδικευμένοι στις μούμιες της Αιγύπτου, εξεδήλωσαν την επιθυμία προς τον τότε γενικό διευθυντή του υπουργείου Πολιτισμού κ. Γιαλούρη για την μελέτην της ταφής της Βεργίνας. Με την βοήθεια πεπειραμένων άγγλων πλαστικών χειρουργών και ορθοδοντιστών, βάσει φωτογραφιών, ανακατασκεύασαν το κρανίο. Αυτό δεν απέδωσε μεν πλήρη την μορφή του νεκρού, αλλά, με το ιατρικό ιστορικό (τραυματισμό) και την στρατιωτική σταδιοδρομία, προσδιόρισαν ότι τα οστά της μεγάλης λάρνακος ανήκουν εις τον Φίλιππο Β'».

Φέρατε όλους τους Εβραίους άσχετους να κάνουν τι; Πλαστικούς χειρουργούς; Γιατί δεν φωνάξατε και τον Φουστάνο να του τραβήξετε ένα λίφτινγκ του νεκρού; Όσο για τις μπούρδες σας περί ιατρικού ιστορικού και στρατιωτικής σταδιοδρομίας, εδώ τα είδαμε όλα. Δεν το ξέραμε πως έχετε βρει και αρχεία νοσοκομείων της εποχής. Αλήθεια για πέστε μας, τα έκανε όλα του τα εμβόλια; Μήπως παρουσιάστηκε και σε κανά στρατόπεδο ο Φίλιππος και ομιλείτε περί στρατιωτικής θητείας; Σε λίγο θα μας πείτε πως λιποτάκτησε ή πως ήταν γιωτάς όπως το συνάφι σας.

Και για να τελειώνουμε, σας ξαναλέμε, αναρωτηθείτε για ποιό λόγο δεν έχετε βρεί ούτε έναν τάφο Έλλην Πελασγού με αποδείξεις (ας γράφει επάνω ένα όνομα, κάτι ρε αδερφέ) όπως Αχιλλέα, Αλεξάνδρου, Φιλίππου κλπ; Όσο για εικασίες, αφήστε το, αν πείσατε τα πρόβατα και τους εαυτούς σας ότι βρήκατε τον τάφο του Φιλίππου, εμάς τους Έψιλον ΕΥ δεν μας πείθετε. Σας πληροφορούμε πως βρήκατε εβραϊκά κτίσματα και εβραϊκά χρυσάφια. Τα ίδια λέγατε και στην Σίβα - και σε χίλια δυό άλλα μέρη - ότι βρήκατε τον τάφο του Αλεξάνδρου. Τελικά κάνατε μια τρύπα στο νερό, μόνοι σας το παραδεχτήκατε. Τάφους Έλλην Πελασγών ούτε βρήκατε και ούτε πρόκειται να βρείτε ποτέ. Θα έπρεπε να προσέχετε τι λέτε για τους Έλλην Πελασγούς, γιατί εξαντλείται η υπομονή μας.

Σημείωση: Όλοι εσείς που έχετε ασπαστεί το έθιμο της ταφής, έχετε οικειοποιηθεί ένα ξενόφερτο, εβραϊκό έθιμο που δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τους Έλλην. Οι Πελασγοί δεν έθαβαν τους νεκρούς, δεν τους άνοιγαν λάκκους, δεν έψαλαν νεκρώσιμες ακολουθίες που να λένε στο νεκρό πως «το πνεύμα σου ανήκει στην αγκαλιά του Εβραίου Αβραάμ», δεν είχανε νεκροφιλικές τάσεις, δεν ήταν λάγνοι της σάρκας αλλά λάτρεις του πνεύματος, και φυσικά δεν είχανε σχέσεις με χρυσάφια ώστε να συνοδέψουν τον νεκρό. Δεν έχετε παρά να αναρωτηθείτε γιατί η Εκκλησία αρνείται να θάψει οποιονδήποτε δηλώνει Έλλην ή δεν ανήκει σε αυτή, με το πρόσχημα πως είναι ειδωλολάτρης. Ειδικά εσείς οι Αθηναίοι και οι Βορειοελλαδίτες, δεν έχετε παρά να δείτε πως όλα τα νεκροταφεία σας είναι εβραϊκά.