Καθολική Αποστολική Εκκλησία

ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Εκ της αρχής της δημιουργίας της αποκαλούμενης «Εκκλησίας» εκ των Εβραίων ιδρυτών Σαούλ «Παύλου» και Σιμών «Πέτρου», οι οποίοι καίγοντας και καταστρέφοντας την «Εκκλησία του Δήμου» των Έλλην αναδημιούργησαν δικές τους, απλά αφήνοντας μόνο την λέξη «Εκκλησία» ενσωματώνοντας εις την επωνυμία τους την λέξη «Καθολική και Αποστολική», αυτά τα σκοτεινά και Εβραϊκά υποχθόνια κτίσματα τα αποκάλεσαν «Ναούς» των «Χριστιανών». Πρέπει να τονίσουμε για μια ακόμα φορά πως η ονομασία «Χριστιανός» σηματοδοτεί τον «χρισμένο ή ταμένο» εις κάποια θεότητα, και σαφώς αυτή έρχεται εκ του Πλάτωνος «Πλατωνικός Χριστιανισμός».

Καθολική, Καθολικό = το γενικό σύνολο. Καθολικός = εκλεκτής. Καθολικότις = αξίωμα του ελεγκτή.

Η πραγματική ερμηνεία της λέξεως «Καθολική»: Καθ' Ολικής, το «καθ» προσκολλημένο στην αρχή της προτάσεως σημαίνον το γενικό σύνολο ομάδας ή ομάδων όπως κοινωνιών, Ολικής λέξη σημαίνουσα ολοκλήρωση μα και συνολική εδραίωση, όπως συμμετοχή κλπ.

Αποστολικό = αποστολίκιον (= αποστολικό ή αρχιερατικό ράσο). Αποστολικός, Αποστολική = ο της αποστολής, ο των αποστολών. Απόστολος = απεσταλμένος, αγγελιαφόρος, πρεσβευτής, απόστολος θεού, κήρυκας του ευαγγελίου πού στάλθηκε από το θεό, αποσταλείς, αποστελλόμενος, κλπ.

Η πραγματική ερμηνεία της λέξεως «Αποστολική»: αναφορά της λέξεως ως προς αντικείμενο (κτίσμα), και όχι ως προς κάποιο πρόσωπο, σημαίνει Από - Στο - Λική (= Ολική, Ολικό), ολική ή ολικό από το σημείο Α στο σημείο Ω, ο εκφέρων ολική μεταφορά από το ένα σημείο στο άλλο σημείο, κοινώς το σημείο μεταφοράς «προς το θεό» που είναι κατά τα γραφθέντα και λεγόμενα τους το Α και το Ω, αρχή και τέλος, όπου Α (=αρχή) είναι η γέννηση, και Ω (=τέλος) πού είναι ο θάνατος.

Εκκλησία = τακτική συνάθροιση ανθρώπων, συνέλευση του λαού, τόπος συνέλευσης, χριστιανικός ναός, χώρος προσευχής.

Εκκλησιασμός = συγκρότηση συνέλευσης.

Εκκλησιαστής = μέλος ή εταίρος της εκκλησίας, ρήτορας της εκκλησίας του λαού, παριστάμενος σε λαϊκή συνέλευση, ιερέας της εκκλησίας.

Η πραγματική ερμηνεία της «Εκκλησία του δήμου»: εκ της αναφοράς της λέξεως εις αντικείμενων (κτίσμα, χώρο) και όχι εις κάποιο πρόσωπο, σημαίνει, Εκ - Κλησι (= εκ κλήσεως, έκκληση) - Λησια (= Ηλύσια), εκ της κλήσεως των εκλεκτών και ανήκων εις τα Ηλύσια πεδία χρησιμοποιώ το λόγο και τη νόηση του πνεύματος, δια την αντιπροσώπευση της ομάδος ή κοινωνίας των Έλλην (= δήμος), επικάλεση λόγου, πνεύματος, και αποφάσεως τινός πράγματος εκ των εκλεκτών αντιπροσώπων από Έλλην ανήκων εις τα Ηλύσια πεδία (= διαχωρισμός ως προς τις θεότητες).

Η γιορτή των τριών Ιεραρχών: δημιουργήθηκε στην αρχή του 11^ου μ.Χ. αιώνα από τον Ιωάννη Μαυροπόδα, Μητροπολίτη ευχαϊτών που εξέλεξε τους τρείς καππαδοκείς Μέγα Βασίλειο, Γρηγόριο Ναζιανζηνό και τον Γρηγόριο Νύσση, όπου ο Νύσσης αντικαταστάθηκε αργότερα από τον Ιουδαιοκεντρικό Ιωάννη Χρυσόστομο. Σκοπός ήτο να τιμηθεί η δογματική παραπλάνηση και προπαγάνδα της εκκλησίας και να καθοριστεί για το ποιός ιεράρχης υπερισχύει. Η καθιέρωση της εορτής εις την παιδεία των γραμμάτων και θρησκευμάτων των Ελλήνων για τον ελληνοχριστιανικό δόγμα, πραγματοποιήθηκε το 1842 εκ της Συγκλήτου Πανεπιστημίου Αθηνών και από το Υπουργείο Πολιτισμού και Θρησκευμάτων.

Μέγας Βασίλειος: Αρχιεπίσκοπος Καισαρείας ο Αϊ Βασίλης: «Είναι εχθροί οι Έλληνες, διότι διασκεδάζουν καταβροχθίζoντας με ορθάνοιχτο στόμα το «Ισραήλ». Στόμα δε λέγει εδώ ο προφήτης (βλ. Ησαΐας Θ΄11) την σοφιστική του λόγου δύναμη, η οποία τα πάντα χρησιμοποίησε για να παραπλανήσει τους εν απλότητι πιστευσάντων», Βασίλειος Καισαρείας εις προφήτην Ησαϊα 9.230.8.

Μέγας Βασίλειος: Αρχιεπίσκοπος Καισαρείας: «Προσταγή, μη δειλιάζετε από των Ελληνικών πιθανολογημάτων... τα οποία είναι σκέτα ξύλα, μάλλον δε δάδες που απώλεσαν και του δαυλού την ζωντάνια και του ξύλου την ισχύ, μη έχοντας δε ούτε και του πυρός την φωτεινότητα, αλλά σαν δάδες καπνίζουσες καταμελανώνουν και σπιλώνουν όσους τα πιάνουν και φέρνουν δάκρυα στα μάτια όσων τα πλησιάζουν. Έτσι και (των Ελλήνων) η ψευδώνυμος γνώση σε όσους την χρησιμοποιούν», Βασίλειος ο Μέγας, 330-379 μ.χ. (ο γνωστός και ως Αϊ-Βασίλης) εις τον προφήτην Ησαΐαν προοιμίον 7.196.3

Ο. Ι Χρυσόστομος Απαγόρευσε τα Ελληνικά Ονόματα: «Κανείς δεν πρέπει στα παιδιά του, των (Ελλήνων) προγονών να καλεί τα ονόματα, του πατέρα, της μητέρας, του παππού και του προπάππου, αλλά (μόνο) αυτά των δικαίων (της Π. Διαθήκης.) ο Ι. Χρυσόστομος περί κενοδοξίας και πως δει τους γονείς ανατρέφειν τα τέκνα. Ο δε μέγας Ιωάννης (ο Χρυσόστομος) ασκητάς πυρπολούμενους από ζήλον θεού (φανατισμένους καλόγερους) συνέλεξε, με βασιλικούς δε νόμους αυτούς οπλίσας, κατά των ειδωλικών (ελληνικών) έπεμψε τεμενών, τα δε χρήματα για τους κατεδαφιστές και τους βοηθούς, δεν έλαβε απ' τα βασιλικά ταμεία (!) αλλά από πλούσιες γυναίκες που φιλοτίμως να παρέχουν κατέπειθε, ώστε με την λαμπρή τους πίστη να κερδίσουν την ευλογία. Έτσι με τον τρόπο αυτόν τους υπολειπόμενους Σηκούς (ελληνικούς ναούς) με τούτον τον τρόπον εκ βάθρων ανέσπασεν». Θεοδώρητου εκκλησιαστική ιστορία επιστολή (Τομ. 5ος 329/ 8-330/8).

Ο Ανθελληνισμός του Ι. Χρυσοστόμου: «Όσο πιο βάρβαρο ένα έθνος φαίνεται και της ελληνικής απέχει παιδείας, τόσο λαμπρότερα φαίνονται τα ημέτερα... Ούτος ο (πιστός) βάρβαρος, την οικουμένη ολάκερη κατέλαβε... και ενώ πάντα τα των Ελλήνων σβήνουν και αφανίζονται, τούτου (του πιστού βάρβαρου) καθ' έκαστη λαμπρότερα γίνονται». Ι. Χρ. Εισαγωγή Ιωάννην (59.31.33).

Μέγας Πάπας Γρηγόριος Α': Ένας από τους πρωταγωνιστές των διώξεων του Ελληνικού πνεύματος και των Ελλήνων ήταν ο πάπας Γρηγόριος Α'. Ο John of Salisbury μας πληροφορεί ότι ο εν λόγω πάπας, διέταξε την πυρπόληση των δυο λαμπρών βιβλιοθηκών της Ρώμης, της Παλατινής βιβλιοθήκης (που ιδρύθηκε το 28 π.Χ. ώστε να στεγαστούν οι αμέτρητοι τόμοι που κλάπηκαν από την Ελληνική επικράτεια) και της βιβλιοθήκης του Καπιτωλίου, που βρισκόταν κοντά στον ναό του Δία. Αμέτρητοι τόμοι αρχαίων συγγραμμάτων, μεταξύ των οποίων και οι Σιβυλλικοί Χρησμοί, έγιναν σε ελάχιστα λεπτά παρανάλωμα του πυρός. Αυτή ήταν η πρώτη προμελετημένη πυρπόληση αρχαίων έργων και μάλιστα με επιχειρήματα. Κατά τον πάπα, δεν έπρεπε να υπάρχει άλλη πηγή γνώσης, πέραν της βιβλικής.

Ο Martinus Polonus: μας πληροφορεί ότι ο ίδιος ο πάπας έδωσε εντολή να αποκεφαλίσουν και να ακρωτηριάσουν όλα τα αγάλματα της Ρώμης, ενώ ένας άλλος καθολικός συγγραφέας, ο R. Volarerranus έγραφε το 1506, ότι ο πάπας Γρηγόριος πρόσταξε να πεταχτούν στον Τίβερη όλα τα αρχαία έργα τέχνης για να μην δημιουργηθούν προβλήματα στον χριστιανικό κλήρο. Και όμως ο εν λόγω πάπας, όπως και ο Θεοδόσιος, επονομάστηκε μέγας, γιατί ήταν μέγας διώκτης του Ελληνικού πνεύματος, της γνώσης και της σοφίας. Σήμερα ο πάπας Γρηγόριος ο μέγας, τιμάται σαν άγιος και από την καθολική αλλά και από την ορθόδοξη εκκλησία. Ποιά ιερή σύνοδος έκρινε την αγιότητα αυτών των ανθρώπων και ποιό πνεύμα συγκατάθεσε για τα εγκλήματα που επιτέλεσαν κατά των Ελλήνων, όταν ο ίδιος ο Ιησούς γνωστοποιεί ότι οι Έλληνες θα τον δοξάσουν;

Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός (Διδαχαί): «Εκείνο το κέρδος όπου γίνεται την Κυριακήν είναι αφορισμένο και κατηραμένο και βάνετε φωτιά και κατάρα εις το σπίτι σας και όχι ευλογίαν και ή σε θανάτωνει ο θεός παράκαιρα, ή τη γυναίκα σας ή το παιδί σου ή το ζώον σου ψοφά ή άλλο κακόν σου κάμει. Εδώ πώς πηγαίνετε, χριστιανοί μου; Την φυλάγετε την Κυριακήν; Αν είσθε χριστιανοί να την φυλάττετε.»

Κατά Μάρκον κεφ. ε' 1-9 (πως παρουσιάζουν τους Έλλην λεγεωνάριους): Και ήλθον εις το πέραν της θαλάσσης εις την χώραν των Γεργεσηνών. Και εξελθόντος αυτού εκ του πλοίου ευθέως απήντησεν αυτώ εκ των μνημείων άνθρωπος εν πνεύματι ακαθάρτω. Ος την κατοίκησιν είχεν εν τοις μνήμασι και αλύσεσι δεδέσθαι, ουδείς ηδύνατο αυτόν δήσαι. Δια το αυτόν πολλάκις πέδαις και αλύσεσι δεδέσθαι και διεσπάσθαι υπ' αυτού τας αλύσας και τας πέδας συντετρίφθαι, και ουδείς ίσχυεν αυτόν δαμάσαι. Και δια παντός νυκτός και ημέρας εν τοις μνήμασι και εν τοις όρεσιν ην κράζων και κατακόπων εαυτόν λίθοις, ο ιδών δε τον Ιησού από μακρόθεν έδραμε και προσεκύνησεν αυτόν. Και κράξας φωνή μεγάλη λέγει τι εμοί και σοι , Ιησού, υιέ του θεού του υψίστου; Ορκίζω σε τον Θεόν, μη με βασανίσης. Έλεγε γαρ αυτώ έξελθε το πνεύμα το ακάθαρτον εκ του ανθρώπου. Και επηρώτα αυτόν τι όνομα σου; Και απεκρίθη λέγων λεγεών όνομα μοι, ότι πολλοί εσμέν.