ΣΙΩΝ
Όνομα λόφου της Ιερουσαλήμ, άλλοτε οχυρού, κυριευθέντος υπό του βασιλέως Δαυίδ, κατ’ επέκτασιν δε και ολοκλήρου της Αγίας Πόλεως. Η λέξις σημαίνει εβραϊστή μεν «το να είναι κάτι ξηρόν» ή «το υψώνειν» ή «το προστατεύειν», αραβιστή δε «ύβος» (δηλαδή «καμπούρα») ή «κορυφή οροσειράς», άρα γενικώς «ακρόπολις». Η ονομασία Σιών είναι συνώνυμος προς το Οπέλ, και αποτελεί κυρίως το νότιον τμήμα του ανατολικού λόφου της Ιερουσαλήμ, επί της κορυφής του οποίου εχτίσθη ο ναός του Σολομώντος, ως εκ τούτου δε το όνομα Σιών κατήντησε να δίδεται εις ολόκληρον τον κατά τους Εβραίους ιερό αυτόν λόφον, όστις, ως έχων επί της κορυφής αυτού την «Κιβωτόν της Διαθήκης», εθεωρείτο κατοικητήριον του Θεού.
Όνομα που δόθηκε από Ισραηλίτες στο αυτόνομο ή ανεξάρτητο κράτος του οποίου ανέμεναν την ίδρυση δια της σιωνιστικής κίνησης.
ΣΙΩΝΙΣΜΟΣ
Η εθνική κίνηση των Εβραίων η οποία άρχισε από την υποδούλωση του κράτους του Ιούδα υπό των Βαβυλωνίων και της εξορίας «μετοικεσίας» του εβραϊκού λαού στη Βαβυλώνα κατά τον 6 π.Χ. αιώνα, και κατόπιν της κατακτήσεως της χώρας υπό των Ρωμαίων, επιδίωκε την επανίδρυση ανεξάρτητου Ισραηλιτικού κράτους με κέντρο την Ιερουσαλήμ «Σιών» και με σκοπό την ανοικοδόμηση του ναού του Σολομώντος παρά ταύτα ως πρώτοι σιωνισταί δύναται να θεωρηθούν «ο και εν τη παλαιά διαθήκη (Έσδρας Γ)», αναφερόμενος Ζοροβάβελ, οι Μακκαβαίοι κλπ.
Οι πρώτες σιωνιστικές κινήσεις έφεραν τον χαρακτήρα του μεσσιανισμού εμπνεόμενοι εκ της πίστεως εις την μέλλουσα έλευση του Μεσσία. Ο πρώτος εκ τον εμφανισθέντων τέτοιων Μεσσίων ή μάλλον ψευδομεσσίων ήταν ο Μπάρ Κοχεβά «γραφόμενος στα Ελληνικά Βαρχαχαβάς», ο οποίος έδρασε από το 117 μέχρι το 133 μετά Ιάσωνα (χριστό), και έζησε κατά την εποχή της πρώτης εθνικής εξεγέρσεως των Εβραίων κατά της Ρωμαϊκής κυριαρχίας.
Ο Βαρχαχαβάς δικαιολογεί και εξισώνει τον εαυτό του σαν τον Μεσσία των Εβραίων. Μετά τρεις αιώνες άλλος Εβραίος, ο εκ Κρήτης Μωυσής, προσπάθησε να συνεχίσει την απόπειρα του Μπάρ Κοχεβά κατά τον 8ο αιώνα μ.Χ. όπως και με τον Άβου Ίσα Αβαδία, ο οποίος τριάντα χρόνια μετά τον προηγούμενο ύψωσε την εθνική σημαία των Εβραίων στην Περσία.
Τον 16ο αιώνα εμφανίζεται ως ελευθερωτής ο Δαυίδ Ρόυμπεντ το 1530 και ο μαθητής του Σολομών Μόχλο το 1501-1532, οι οποίοι έγιναν δεκτοί από τους Εβραίους της Ιταλίας, της Ισπανίας και της Τουρκίας. Μετά από έναν αιώνα η επίδραση της χριστιανικής αιρέσεως των Χιλιαστών έδωσε νέα ώθηση στην εθνική κίνηση των Εβραίων. Ο Μενασέ «Μενασής» Ισραέλ 164-1657 συνεργάστηκε με τους Άγγλους Χιλιαστές για εγκατάσταση των Εβραιών στην Αγγλία την οποία θα ακολουθούσε μετά η Παλαιστίνη. Περί την εποχή εκείνη εμφανίστηκε ως Μεσσίας ο εν Σμύρνη το 1629 γεννηθείς Σαμπετάϊ Σεβί, μελετητής της Καββάλας, ο οποίος ίδρυσε την εβραϊκή αίρεση των Σαββατιστών και ισχυρίσθηκε πως είναι ο διά το έτος 1964 ο αναμενόμενος απεσταλμένος του θεού «Μεσσίας» και έγινε δεκτός. Κατόπιν ετοιμάστηκαν να μεταναστεύσουν στην Παλαιστίνη. Η υπόθεση αυτή κέντρισε την προσοχή της τουρκικής κυβέρνησης και ματαιώθηκε «προσωρινά», ο Σαμπετάι Σεβί συνελήφθη και για να σώσει τη ζωή του έγινε Μουσουλμάνος. Το παράδειγμά του το ακολούθησαν και οι οπαδοί του, κατόπιν σχεδίων ιδρύσεως εβραϊκής εστίας στην Παλαιστίνη.
Ήταν μια σύντομη επισκόπηση για το ποιοι είναι οι Εβραίοι «σιωνιστές».
