Σάτυρος - Σάτυρα

ΣΑΤΥΡΟΣ - ΣΑΤΥΡΑ – ΣΑΤΥΡΙΖΩ

Ένα ιδίωμα εκ της αρχαίας Αττικής, εκ του θεού τους «Σάτυρο». Η Αττική παρουσιάζει όχι έναν, αλλά πολλούς Σάτυρους. Από τη μέση και πάνω ήταν σχεδόν ανθρωπόμορφοι, φαλακροί και με μυτερά αυτιά, ενώ είχαν πόδια και ουρά τράγου. Τον συντρόφευαν πάντα οι Νύμφες, θηλυκοί δαίμονες που ζούσαν δίπλα σε πηγές και σε ποτάμια. Τα αγγεία των Αθηναίων (ειδικά τα μελανόμορφα) φιλοξενούν πολύ συχνά τον Σάτυρο να κάνει όργια με νύμφες.

Το σατυρίζω είναι εκ του κρίνω τα πάντα και τους πάντες. Το αντίθετο δε του κρίνω, είναι το σατυρίζω, ιδίωμα του Άδη, της Ήρας, του Ποσειδώνα και συνώνυμο του διαβολίζω, διχάζω. Είναι αυτός που με φαντασιακούς, πλασματικούς και προσωπικούς, δόλιους τρόπους, διαβολίζει ή διχάζει το μυαλό των άλλων για κάποιο πρόσωπο ή πρόσωπα, παίρνοντας πάντα κάποιο ελάττωμα ή κάποιο λάθος αυτών των προσώπων, διασύροντας αυτούς για σκοτεινούς και δόλιους σκοπούς, είτε είναι για προσωπικά oφέλη του σάτυρου ή άλλων, είτε είναι για κερδοσκοπικούς, εκδικητικούς κ.α. λόγους.

Η σάτυρα προερχόμενη από τον Σάτυρο, είναι περασμένη στον κόσμο πλανητικά και λανθασμένα, από το χθόνιο ανθελληνικό και σκοτεινό σινάφι των ονομαζόμενων ηθοποιών και άλλων, όπως ΜΜΕ. Η σάτυρα δεν διαφέρει καθόλου από τον Σάτυρο, ο οποίος είναι ο σκοτεινός θεός των χθονίων, όπου εδώ και αιώνες τώρα μεθούσαν και παραληρούσαν με ασέλγειες και σεξουαλικές πράξεις ο ένας με τον άλλον (κοινώς διαβολίζοντο), αποτίωντας τιμή εις τον ένα θεό τους Άδη. Αν ανατρέξουμε στην μυθολογία και σε άλλα κείμενα μπορούμε να δούμε πόσο σκοτεινός και ασελγής εις μικρές κόρες και μικρά αγόρια ήτο ο σάτυρος και όχι μόνο αυτό. Τα βλάστημα ανθρωπόμορφα πιθήκια τον ονομάζουν και ως τον Διόνυσο, τον θεό των αμπελώνων και του κρασιού. Υιοθετώντας λοιπόν ως θεό τους (θεό των ηθοποιών, κ.α.) τον σάτυρο, εξ αυτού υιοθέτησαν και την χθόνια σάτυρά τους.

O ΣΑΤΥΡΟΣ

Σας πληροφορούμε λοιπόν πως ο Διόνυσος δεν αποτελεί θεός της Αττικής ή της Θεσσαλονίκης, δεν ασελγεί και δεν ερωτοτροπεί σε όργια με κοριτσάκια και αγοράκια, δεν οργιάζει ως γκέι, δεν είναι έμπορος λευκής σαρκός, δεν διαβολίζει και δεν διαβάλει το μυαλό των Έλλην, όπως ο θεός σας ο Σάτυρος ή η ονομαζόμενη σάτυρά σας. Καλό δε είναι, να σατυρίζετε τους εαυτούς σας και τους ομοίους σας, γιατί οι Έλλην δεν σατυρίζουν, αλλά κρίνουν, και κρίνουν βάσει της απόλυτης γνώσεως εκ των θεών των και τιμωρούν αυστηρά τους σατύρους.

ΚΩΜΩΔΙΑ – ΤΡΑΓΩΔΙΑ

Ανάλογη ερμηνεία έχει και η κωμωδία, αρχής γεννομένης εκ της Αττικής κωμωδίας. Η λέξη κωμωδία προέρχεται από το ρήμα κωμωδώ, που σημαίνει, σατυρίζω, γελοιοποιώ. Στην κωμωδία παρατηρήθηκαν και κάποιου είδους χορικά άσματα, τα λεγόμενα Φαλλικά (εκ του φαλλού). Στην αττική κωμωδία περιλαμβάνονται η παράδοση χορών μεταμφιεσμένων σε ζώα (όπως μεταμφιέζονταν οι Ελευσίνιοι κατά τις τελετές και μέχρι και σήμερα κατά το έθιμο της αποκριάς), οι δραματικές παραστάσεις κωμικών μίμων με διογκωμένα σώματα, και η τελετουργική αισχρολογία που συνδέεται με λατρείες σεξουαλικών οργίων με διογκωμένους φαλλούς (Σάτυρος).

Όπως η κωμωδία δημιουργήθηκε εκ της Αττικής για να παρουσιάσει την «ευθυμία» και το γέλιο (μέσω της γελοιοποίησης), έτσι δημιουργήθηκε (πάλι εκ της Αττικής) και η τραγωδία, θέλοντας να εκφράσει το δράμα, την οδύνη του μυθικού ήρωα, αλλά και να προκαλέσει στο κοινό τον τρόμο της μοίρας και του ριζικού και ταυτοχρόνως και τον οίκτο προς τον ήρωα. Ακόμη και σήμερα, ένα γεγονός με άσχημο και απροσδόκητο τέλος χαρακτηρίζεται από πολλούς ως τραγωδία.

Η λέξη τραγωδία προέρχεται από τις λέξεις τράγος+ωδή, που σημαίνει ποίημα, άσμα προς τον τράγο (θεός Πάνας). Στον τραγόμορφο θεό τους (Πάνα, Σατανά, Μπαφομέτ κλπ) αποτίουνε τιμές μέχρι σήμερα.

Σήμα κατατεθέν της κωμωδίας (χαρά, γέλιο) και της τραγωδίας (κλάμα, λύπη), είναι οι 2 πασίγνωστες μάσκες, του κωμωδού και του τραγωδού. Οι Αθηναίοι, ως γνήσιοι Εβραίοι, χαρακτηριζόντουσαν από αρχαιότητος από την διπροσωπία και την υποκρισία, και αυτό ακριβώς δηλώνουν τόσο οι μάσκες όσο και η κατηγοριοποίηση της τέχνης τους σε κωμωδία και τραγωδία. Ακόμη και σήμερα, φορούν το κατάλληλο προσωπείο ανάλογα με την περίσταση και πείθουνε πολλούς.

Μάσκες κωμωδίας

Λέτε να είναι τυχαίο το γεγονός, πως μέχρι και σήμερα διατηρήθηκαν ατόφιες λέξεις – ορισμοί εκ του αττικού θεάτρου; Είναι τυχαίο άραγε πως όταν θέλουμε να δηλώσουμε πως κάποιος είναι ψεύτης λέμε «είναι υποκριτής, παίζει θέατρο, είναι καλός μίμος»; Είναι τυχαίο πως πολλοί θέλωντας να δηλώσουνε την απαλλαγή ευθυνών μιλούνε περί «αποδιοπομπαίου τράγου»; Ή μήπως η λέξη Σάτυρος δεν χρησιμοποιείται μέχρι και σήμερα δηλώνοντας τον σεξουαλικώς ανώμαλο; Ερωτήματα που η πλευρά της Αττικής ούτε έχει απαντήσει και ούτε πρόκειται να το κάνει.

Σημείωση: Πιθήκια μην αναφερθείτε σε τίποτα χθόνια ανθρωπάρια (ιδίως φανταστικά), όπως τον Αριστοφάνη και άλλα χθόνια ανθρωπάρια για να στηρίξετε την σάτυρά σας, θα βγείτε παντελώς χαμένοι.